tag:blogger.com,1999:blog-39392622011-04-21T23:37:30.139+04:30hdamtafdnoreply@blogger.comBlogger2281100tag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1137617988866008832006-01-19T00:28:00.000+03:302006-01-19T00:29:48.876+03:30

"اگر آن را از خود نگیریدر پی اش کجا خواهی رفت؟..."*از ستاره می پرسم چه احساسی داری حالا که داری وارد یک معرکه ی بزرگ می شوی؟دیگر همه چیز جدی جدی است!احتمالا به سختی بشود مثل همیشه با یک دعوای کوچک قهر کرد (البته نه که نشود ولی جماعتی را باید جواب بگویی!) بیشتر می خواهم بدانم چه بر سر سرگشتگی اش آمده؟ دیگر نیست؟! یا در وجود دیگری معنا شده؟! می گوید ازدواج مثل این است که خطی دور خودت بکشی و حالا از

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1135341044828311182005-12-23T15:59:00.000+03:302005-12-23T16:00:44.836+03:30

قرار شد دفنش کنیم.با روحش چه کنیم؟...که هر از گاه در جسممان حلول می کند و طوفان به پا می کند؟نمی توانم فرار کنم.نمی توانم فرار کنم.مثل سایه ایست که از نور زندگی که بر پیکرم می تابد،پشت سرم دراز می شود.کیست که می گوید ترس با اشک میانه ای ندارد؟؟هر دو باعث سر ریز شدن می شوند: ظرف کوچکیامظروف بزرگ

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1135267690079561522005-12-22T19:18:00.000+03:302005-12-22T19:38:10.090+03:30

"اگر آن را از خود نگیریدر پی اش کجا خواهی رفت؟..."*از ستاره می پرسم چه احساسی داری حالا که داری وارد یک معرکه ی بزرگ می شوی؟دیگر همه چیز جدی جدی است!احتمالا به سختی بشود مثل همیشه با یک دعوای کوچک قهر کرد (البته نه که نشود ولی جماعتی را باید جواب بگویی!) بیشتر می خواهم بدانم چه بر سر سرگشتگی اش آمده؟ دیگر نیست؟! یا در وجود دیگری معنا شده؟! می گوید ازدواج مثل این است که خطی دور خودت بکشی و حالا از

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1134584483353711702005-12-14T21:40:00.000+03:302005-12-14T21:51:23.376+03:30

آمدم درس بخوانم،دیدم هیییچ چیز ارزش آن را ندارد که جلوی ریزش اشکهایی را بگیرم که از فرط ترس در چشم حلقه می زنند!لیوان چای به رنگ قیر را نگاه کردم و با خودم فکر کردم:زمان مثل باد می گذرد.فلاسک ام را دو هفته ی پیش پر کرده ام،با این حساب...آخرین باری که درس خواندم

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1133297565270825642005-11-30T00:19:00.000+03:302005-11-30T00:22:45.283+03:30

با خودم گفتم چه فایده از این همه حساب و کتاب؟ از "نه،متاسفم!" ها،اگر ها، اما ها، شاید ها،باید ها،نباید ها،ترس ترس ترس...دیدم کم کمک چیزی در من دارد جان می دهد،بی صدا...بی شیوننمی دانستم تویی عزیزکمبه ندیدنت آنچنان عادت کرده بودم که ناگهان نبودت را فهمیدم،دیدم که نیستی انگار...صدا زدم شاید از پشت و پسله های روحم صدایت بیاید:دارم بازی می کنم!بیا روی جدول ها راه برویم!هر کی زودتر خجالت کشید اون

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1133213932919538302005-11-29T01:07:00.000+03:302005-11-29T01:17:02.303+03:30

ورق می زنم تا ببینم چقدر تا پایانش راه دارم و بدون استثنا یاد درس خواندن ام می افتم که باز هم مدام صفحات باقیمانده را میشمارم،ولی از بی حوصلگی!این کتابها هیچ وقت تمام نمی شوند و نمی دانم وقتی خواهد رسید که درس را با فراغ بال و بی دلهره بخوانم تا از آن لذت ببرم یا خیال خامی بیش نیست...اینبار ورق میزنم و هر چه به پایانش نزدیکتر میشوم غصه ام می گیرد.مدتهای مدیدی بود که نوشته ای اینقدر با روحم

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1132914600925795762005-11-25T13:54:00.000+03:302005-11-25T14:00:00.933+03:30

خنک آن قماربازیکه بباخت آنچه بودشبنماند هیچش الاهوس قمار دیگر...

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1128673779269162152005-10-07T11:57:00.000+03:302005-10-07T11:59:39.276+03:30

"هواست دوست داشتن"نگاه کن!به من می گوینددوست داشتن انسانها را به رویشان نیاورم!می گویند:همین که مکث می کنی تا کلمات را در دهانت ،شیرین و روان،_همانطور که دوستت دارم باید باشد_بنشانی؛همین حتی غلیان روحت به "انسان" بودن ِانسانها؛موج نرم و نقره گون ِامیدکه بر بستری از گوش ماهیهای شکسته ی دورانهای دورلحظه ای چند درنگ می کند،حتی همین...حتی همین...چیزی نقش می بندد:یا نگاهی از سر خوارییا

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1125598340456893692005-09-01T22:40:00.000+04:302005-09-01T22:42:20.463+04:30

"جهان آواری استاز کلماتو ما در زیر آندست و پا می زنیم" *یک جای جدید کشف کرده ام،آنقدر ذوق زده ام کرده که نمی توانم در دلم نگهش دارم و از طرفی اگر با دیگران در میان بگذارمش همه ی شگفتی اش از بین می رود! یک راز رخوت انگیز...جاهایی دارم که متعلق به خودمند؛ گرچه شاید در آن واحد متعلق به چندین و چند انسان یا حتی حیوان دیگر هم باشند، ولی وقتی با منند تنها متعلق به منند.شاید یک فرو رفتگی جایی در دل کوه

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1123166965806080972005-08-04T19:18:00.000+04:302005-08-04T19:19:25.813+04:30

زندگی ام آینده ندارد. هرچه هست گذشته است که در آن غوطه ورم و اکنون که در آن نفس می کشم.مثل غریقی که هر از گاه به سطح می آید و نفس عمیقی می کشد و باز فرو می رود،تا آیا دوباره باز به سطح آید؟هر نفسی چه بسا آخرین باشد.زندگی می کنم، به امید حیات...نفحه ای از حیات...باری، ما تکه تکه می میریم.

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1122971831891201432005-08-02T13:04:00.000+04:302005-08-02T13:07:11.896+04:30

کِی بود؟کسی می زد، ترومپت شاید؟...هوا رو به تاریکی رفته بود. باید چشمهایمان را به قدمهایمان می دوختیم و پا سفت می کردیم...سراشیبی کلکچال.به طرز دهشت باری می گذرد همه چیز...دهشت بار می گذرد.اینقدر که حتی نفسم را نمی توانم در سینه حبس کنم و خیال کنم که عبور زمان را دریافته ام.گوش کن!می شنوی؟قطار، سرعت گرفته است...

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1122153499065693102005-07-24T01:41:00.000+04:302005-07-24T01:48:19.070+04:30

قدر وقت ار نشناسد دل و کاری نکندبس خجالت که ازین حاصل اوقات بریمهزار سال بعد...سلام.

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1104609987508320282005-01-01T23:34:00.000+03:302005-01-01T23:36:27.506+03:30

دعوت من بر تو آن شد... "یادت هست؟ آن رستوران کوچک در دل کوه را...با تختهای چوبی فرش شده و کافه داری که به گلها آب می پاشید تا هرم گرمای عصر شهریور را بشکند... یادت هست؟ تو جوراب طوسی حوله ای به پا داشتی و من یکی از جورابهای صورتی شده ام را-آن روزها همه ی لباسهایم از یک پیراهن قرمز رنگ گرفته بودند!-. پاهایت را گاه دراز می کردی و گاه جمع می کردی،بر مخده تکیه زده بودی و نگاهت به سیمهای برقی بود

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1103262590689801392004-12-17T09:18:00.000+03:302004-12-17T09:19:50.690+03:30

به حد مرگ خسته ام؛ و این تازه ابتدای زندگیست...

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1102077757332230032004-12-03T15:40:00.000+03:302004-12-03T16:12:37.333+03:30

" از پله های تاریک بالا می آیم، از درهای نیم بسته داخل می شوم و نگاهم بر پنجره ها و اشیاء می لغزد می بینمت؛ ایستاده ای با چشمان سرخ و دست به سویم دراز کرده ای خنیاگر! دیریست خنیاگری آغاز کرده ام... راه میروم و نغمه ی اندوه به جان مدهوشان می سرایم؛ تا پرده ها بر اوفتد و نگاه سرخ چشمان در هم بیاویزد"

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1100533461477545242004-11-15T19:04:00.000+03:302004-11-15T19:14:21.476+03:30

ما کی "خود " بوده ایم؟ می دانی؟ می توانی "خودت" را تعریف کنی؟! در هر برحه ای از زمان یک میدان خارجی خود بودن ما را تحت تاثیر خویش قرار داده است؛ شاید خود بودن ما در همین "بی خودی" معنا می شود؟در مسیر یافتن "خود"ی که هیچگاه یافته نمی شود و همان مسیر، خود "خود" است!

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1099787639175247312004-11-07T04:01:00.000+03:302004-11-07T04:03:59.176+03:30

"به نام خداوند رحمتگر مهربان" "سوگند به زمان (غلبه ی حق بر باطل) ؛ که همانا انسان دستخوش زیان است ؛ مگر کسانی که گرویده و کارهای شایسته کردند و یکدیگر را به حق سفارش و به شکیبایی توصیه کرده اند."

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1098691003092532892004-10-25T11:19:00.000+03:302004-10-25T11:26:43.093+03:30

انعکاس چشمانت را در چشمان چند نفر تا به حال دیده ای؟ جان خویش را چندین بار به ودیعه ای بی بازگشت گذارده ای؟

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1098051492865087642004-10-18T01:45:00.000+03:302004-10-18T01:48:12.866+03:30

همیشه همین طور است ناگهان رگبار و بعد... پیراهن های آستین کوتاه که با پلوورها تعویض می شوند، چتر،کلاه،بارانی یقه هایی که بالا زده می شوند، آدمهایی که پی سقفی می دوند، چاله های آب با عمق نا معلوم، فواره ی آب از چرخهای ماشینها، لکه های گل آلود روی پاچه ی شلوارها، آبگرفتگی، تصادف، ترافیک... همیشه همین طور است؛ ناگهان پاییز شده است!

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1096839001979490702004-10-04T01:58:00.000+03:302004-10-04T01:00:01.980+03:30

تنهایی در برخی انسانها آنقدر مهیب و تاریک می شود که مانند سیاهچاله ای عظیم می شوند... انسانها را (هر آنکه باشد؛هر آنکه گوشی برای شنیدن دارد یا روحی کمابیش انسانی در گذر زندگی برایش باقی مانده) به درون خویش می کشند و اگر او به حد کافی قوی نباشد(به عبارتی به حد کافی خام باشد!) فنا می شود. هرچه این سیاهچاله ها دنیاهای بیشتری را در خود بلعیده باشد بزرگتر و بزرگتر می شوند و گریز از فنا شدن در آنها

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1095873316790057452004-09-22T20:26:00.000+03:302004-09-22T20:45:16.790+03:30

..." بارت برای انسان پریشان قرن سپری شده ی ما گفته ای به یاد ماندنی داشت:خواستن ما را می سوزاند و توانستن ما را خراب می کند،ولی دانستن وجود کم توان ما را به آرامشی پایدار می رساند." رولان بات نقد و حقیقت نشر مرکز

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1095373356924793082004-09-17T02:38:00.000+04:302004-09-17T02:52:36.923+04:30

زمان مرا به حیرت وا میدارد... بیش از دو دهه زندگی کرده ام در جهانی که مبنای زمان در آن همیشه همین بوده و خواهد بود،ولی همچنان ذهنم تطابق لازم با ساعتها و روزها را نیافته است. باورم نمی شود که از امتحان هسته ای 3 ماه گذشته باشد!انگار همین چند روز پیش بود که ترازهای انرژی هسته را محاسبه می کردم! و یا اینکه چطور ممکن است؟؟یعنی یک سال پیش بود؟؟؟یک سال؟؟!!!! ما بر بستر زمان جاری می شویم و یک رود،خود

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1095174454465272922004-09-14T19:28:00.000+04:302004-09-14T19:37:34.466+04:30

"بگذار تا زمان، کف آلوده، فریاد کند پایمردی ِ ما را در گذر سالیان... تنها حقیقت ِ باد موجهای سهمگین می آفریند."

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1094731402728195902004-09-09T16:29:00.000+04:302004-09-09T16:33:22.726+04:30

بسیار خب...گاهی لازم است (حتی از نان شب هم واجب تر است!) که آدم چیزی را به اطرافیان و از همه مهمتر خودش ثابت کند. این که این پدیده از چه طریقی صورت می گیرد چندان مهم نیست ؛ البته برای خود آدم، نه دیگران! و این بدترین نوع و دلچسب ترین نوع لج کردن است! بیا با زندگی لج کنیم!!!حالا که او تصمیم گرفته ما را ملاحظه کند،ما هم در بخش ملاحظات(!!) قسمتی را به این بازی جذاب و هیجان انگیز و البته مضر برای

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1093160648548057502004-08-22T12:12:00.000+04:302004-08-22T12:14:08.546+04:30

ای دل به هرزه دانش و عمرت زدست رفت صد مایه داشتی و نکردی کفایتی...

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1092992661011557762004-08-20T13:27:00.000+04:302004-08-20T13:34:21.010+04:30

"زمان بر دوش من سنگینی می کند؛ زمانی که مرا در می بایست... مانند سنگینی مهیب ارتفاعی از آب اقیانوسها بر غریقی که روشنایی دور خورشید بر چشمش سوسو می کند و او را یارای هیچ نیست جز تقلایی بی حاصل بر پس زدن پرده ی نازکی از جدار بیکران آب."

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1092400202790923462004-08-13T16:58:00.000+04:302004-08-13T17:00:02.790+04:30

"تو را می خواستم چونان مادری کودک گمگشته ی خویش را چون قلمه ای بر جان سیراب از شیره ی حیات... افسوس در این دیار کودکان مادران خویش را بر نمی تابند وگیاهان همه نیلوفرانند شناور بر ماندابها..."

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1092080996987940312004-08-10T00:14:00.000+04:302004-08-10T00:19:56.986+04:30

"از جهان بر دل ما نقشی است که هیچ طوفانی آن را نخواهد سترد از ابدیت بر دل ما رازیست که هیچ زبانی آن را نخواهد گفت از عشق بر دل ما غمی است که هیچ معشوقی را بر آن راهی نیست از هستی در تن ما گنجی است که پس از مرگ خاک تیره از آن توانگر می شود" بیژن جلالی

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1091826204427882382004-08-07T01:22:00.000+04:302004-08-07T01:33:24.426+04:30

چه چیز به زندگی شما معنا می بخشد؟ چه چیز به زندگی شما معنا… چه چیز…

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1091569372304045782004-08-04T02:07:00.000+04:302004-08-04T02:18:08.303+04:30

"کسی می داند هیچ بیماری ماه چیست که اینچنین زرد و زار -چونان خورشیدی در تبعید- بر گوشه ی آسمان در تیره ترین شبهای سال نشسته است؟ کسی از درد این توده های بی شکل، رها شده در سیاهی لایزال کهکشانها، که تنها به نور اضمحلال ستارگان هویدا می شوند با خبر است؟! این اجرام تنها که هیچگاه به هم نمی رسند مگر متلاشی شوند؛ بسنده کرده اند به تماشای آخرین تلالوی مرگ همتای خویش، هزاران هزار سال نوری دورتر، که

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1091403799533972462004-08-02T03:54:00.000+04:302004-08-02T04:13:19.533+04:30

لعنت به سیستم قضایی ایران! لعنت به تمام پلیس هایی که تنها کاری که بلدند این است که ملت مال و جان باخته را که در پی جانیان می دوند تنها با نگاه چشم دنبال کنند و مترصد باشند تا کسی را به دام بیندازند وپولی را به جیب بزنند! یا انسان بدبختی باید حتما "بمیرد" تا مسئله ارزش اندک نگاهی را برایشان پیدا کند! لعنت به مملکتی که در آن زنده بودن ما به معجزه بیشتر شباهت دارد تا زندگی... خوب که نگاه می

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1091126900213971302004-07-29T23:03:00.000+04:302004-07-29T23:18:20.213+04:30

در دیار ما - چهار دیواری نوا،آفتاب،رخوت و تنهایی – روزها به سرعت باد می پژمرند... خودمانیم؛ دردیار شما هم آفتاب تابستان با باد عهدی اینچنین دیرینه دارد؟

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1090878089946213262004-07-27T01:10:00.000+04:302004-07-27T02:43:07.006+04:30

1. "ما مردم چون پارو زنانی هستیم که در قایقی فرسوده بر دریای بیکرانی هراسان می گذریم آنگاه که لحظه ای مردمی چند از سر خضوع و نیاز پهنه ی بی پایان نا امیدی و نا سر انجامی را می نگرند پارو زنان حریص با بدنهای سوخته و قلب های افسرده ساحل نامعلومی را نشان می دهند و هلهله زنان قایق را بسوی ساحل نامعلوم می رانند و صدای دلخراش و امید پست آنها عظمت سکوت را در هم می شکند" "بیژن

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1090428301351056402004-07-21T21:07:00.000+04:302004-07-21T21:15:01.350+04:30

به یگانگی عشق  باور ندارم؛ دیگر ،   باور ندارم. روح  انسان " عشق باز " است! دوست دارد عاشق باشد و عشق بورزد، از این رو به راحتی خود را گول می زند و مطیعانه زیر بار دروغی که  به خود می گوید سر خم می کند تا امر به خودش هم مشتبه شده،باورش بشود!!

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1090342627670071932004-07-20T21:12:00.000+04:302004-07-20T21:27:07.670+04:30

استاد من رو از نمره می ترسونه!! انگار من هیچوقت درسی رو نیفتادم یا چند نمره بالا پایین برام فرقی می کنه!رفتم بهش می گم میخوام ورقه مو ببینم، برگشته میگه اگه ورقه تو بیارم بیرون  نمره ت از اینی که هست کمتر شه میندازمت! اومدم بهش بگم یادگیری ما تو دانشگاه همیشه ناقص میمونه چون هیچوقت از ماهیت اشتباهاتمون مطلع نمی شیم،لذا در طی یک سیکل معیوب مدام همون اشتباهات رو مرتکب میشیم؛ولی متآسفانه قیافه ی

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1089929547516976762004-07-16T02:16:00.000+04:302004-07-16T02:42:27.516+04:30

مادرم می گوید فرزندان ما بزرگ که می شوند،نزد ما حضور دارند ولی انگار نیستند...جایی دیگرند! مادرم کودکی ِ ما را بیش از بزرگسالی مان دوست می دارد؛ آرزو می کند که ایکاش ما سالها کودک می ماندیم! مادرم در رویاهایش همیشه ما را کودک می بیند و همیشه نگران از این که آیا ما غذا خورده ایم یا نه از خواب می پرد...

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1088785364659772712004-07-02T20:48:00.000+04:302004-07-02T20:52:44.660+04:30

وضعیت تختم به گونه ایست که نوار پهنی از مهتاب به روی بالشم می افتد؛کافیست سرم را بچرخانم تا پر و خالی شدن قرص ماه را دنبال کنم. چند شب است که با این حس به خواب می روم که صبح غرقه در مسخی عمیق از خواب بر خواهم خاست...

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1088188924117617752004-06-25T23:01:00.000+04:302004-06-25T23:12:04.116+04:30

قمقمه ام را آب می کنم و از لابه لای برگهای در هم پیچیده ی گیاهانم آب را بین ساقه هایشان سر ریز می کنم.همیشه کمی بیرون از گلدان می ریزد،شاید اینطور خیال کنند که در زیر سقف ها هم باران می تواند ببارد!آنگاه کناری می نشینم و به صدای "لذت" گیاهانم گوش می دهم؛صدای نفوذ آب در میان منافذ خاک... من خداوندگار گیاهان خویشم ایزدبانوی گلها فلورا

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1087834975806353512004-06-21T20:48:00.000+04:302004-06-21T20:52:55.806+04:30

توابع خوشرفتار مکانیک کوانتومی!

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1087762713771363692004-06-21T00:05:00.000+04:302004-06-21T00:48:33.770+04:30

چرا ابهت مرگ را بیشتر حس می کنیم تا زندگی؟!در حالی که هر دو را(تولد و مرگ) به وفوری(کمابیش) یکسان در اطراف خود می بینیم. شاید از آنجا که زنده گی بصورت یک طیف پیوسته از المان های حیات بر ما می گذرد ولی مرگ یک تک پیک شارپ است در زیر محور زندگی!شاید هم برای درک ابهت حیات می بایست از چهارچوب آن خارج شد،همانگونه که ما خارج از چهارچوب مرگ آن را به احترام و ترس می نگریم. عظمت یک کوه را وقتی از آن بالا

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1087245413960241432004-06-15T00:58:00.000+04:302004-06-15T01:06:53.960+04:30

همه کس سر تو دارد،تو سر کدام داری؟!

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1087055246239189982004-06-12T20:14:00.000+04:302004-06-12T20:17:26.240+04:30

CUT!

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1086473740989830862004-06-06T02:34:00.000+04:302004-06-06T02:45:40.990+04:30

این حکایت رفتن یا ماندن هم حکایت غریبیست... ارزشهای انسانی در گذر زمان تغییر می کنند و اگر بخواهی در نهایت از زندگی ات یک جمع بندی ارائه بدهی،گذشته ها را نیز با سیستم ارزش گذاری امروزت ارزشیابی خواهی کرد. این است که تنها ارزشهایی در گذر زمان ثابت باقی می مانند که بر منطق صرف استوار بوده باشند،نه بر احساس،بلکه بر خودخواهی! می بینی؟من هم به همان جنگی دچارم که در سن من ذهن را مغشوش می کند و به زندگی

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1086115271577734042004-06-01T23:07:00.000+04:302004-06-01T23:11:11.576+04:30

مختصاتی از زمان و مکان که بردار من به تنهایی بر آنها سیر کرده است... خاطراتی که به هیچ تنابنده ای جز من نیالوده است

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1085772788050218622004-05-28T23:45:00.000+04:302004-05-29T00:49:45.893+04:30

"ولادیمیر!آیا تو هیچگاه این دستنوشته ها را خواهی خواند؟! اگر چنین شد،بر سطور دست بکش... از جای گر گرفتگی واژه ها شاید دالان زمان به رویت گشوده شدو تو توانستی همراه با من در زیر بازی نورهای شعله ای که در من زبانه می کشد سکوت کنی و در جوانی من حضور یابی. می گویم شاید، چه بسا روزی که اینها را می خوانی حس ها هم مرده باشند و آتشها دیر زمانی باشد که در آتشکده ی دل به تلی از خاکستر بدل شده باشند که

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1085608326526229432004-05-27T02:19:00.000+04:302004-05-27T02:22:06.526+04:30

التیام زخمهای ما در گذر زمان،حکایت قانقاریاست...

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1085158166660972222004-05-21T21:19:00.000+04:302004-05-21T21:19:26.660+04:30

گوش کن! هر روز بیش از پیش این فکر در ذهن من شدت می یابد: اگر برای ادامه تحصیل از ایران بروم، وقت کافی برای متحقق کردن هزاران آرزویی که تنها در ایران می شود به آنها پرداخت را نخواهم داشت... و بعد هم از کجا معلوم که آن گوشه ای از دنیا که پرتاب می شوم اصلا ارزش این همه از خودگذشتگی!! را داشته باشد؟ راستش همین است که کم کم ذهنم به سمت کنکور فوق که اینقدر از آن منزجرم کشیده می شود...نا خود آگاه...

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1084718001828273842004-05-16T18:55:00.000+04:302004-05-16T19:03:21.826+04:30

مانند سایر انسانها در حال زندگی ست،نفس می کشد،در ساعاتی معین مثل من گرسنه می شود و غذا می خورد،شبها می خوابدوقبل از خواب به وقایع روز مره اش و شاید به تنهایی اش که می بایست با من پر شود فکر می کند.شاید مرا بشناسد و شاید هم نه،در تک تک انسانهایی که با آنها دمخور است با بارقه ای از امید به یافتنم خیره می شود،مثل من،و یا حتی شاید کسی دیگر را با من اشتباه گرفته باشد... شاید حتی او دارد با کسی که

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1082386246129250342004-04-19T19:20:00.000+04:302004-04-19T19:24:42.763+04:30

«دلتنگ آنچه ام که مرا شاید هیچگاه نشاید! دلتنگ پرده های مهی شده ام که خون؛ و دلتنگ فراز و نشیب دلچسبش آنگاه که فرو بسته می شودو لحظه ای بعد بازش می گشاید.دلچسب ترین آشفتگی که بر فراز پنجره ای ژرف بیارایدش و من بر آن پایان دهم... دلتنگ بویی که مشامم هر روز به جستجویش ببوید و با رایحه ای مشابه میخکوب شود. و دلتنگ جایگاهم... بیش از همه،تنها جایی در زمین و زمان که حقیقت وجودم معنا شود، در پهنه ی

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1082147415585801812004-04-17T01:00:00.000+04:302004-04-17T01:04:08.826+04:30

حافظ عروس طبع مرا جلوه آرزوست آیینه ای ندارم از آن آه می کشم

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1081712911380577492004-04-12T00:18:00.000+04:302004-04-12T00:22:17.716+04:30

خوب...خوب... دنیایمان بسی کوچک است!!با همه ی بزرگی اش... شاید هم از بزرگی خودمان است که دنیا برایمان تنگ می آید،نه؟ می گویم از بزرگی خودمان،چون به هر چه فکر می کنیم که رخ ندهد!آنچنان نیروی مهیبی نثارش کرده ایم که رخ می دهد. لعنتی... جزئی از طبیعت در من است که به هیچ قانونی گردن نمی نهد،با سرکشی یک کودک با من لجبازی می کند و تمامی افکار و ترفند های مرا به سخره می گیرد. سعی می کنم بین ما تعادلی

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1081359851011899092004-04-07T22:14:00.000+04:302004-04-07T22:17:52.466+04:30

همه اش بر بوی اینکه... بر بوی اینکه کارگر اوفتد تو! تسلای خاطرت را از دیگران گدایی می کنی؟!آرامش را در نهاد دیگران می جویی؟ شهر، همه بی مایگی ست... نمی دانی؟؟؟؟ مهری که به بیراهه رفت عمری که رفت عمری که رفت عمری که رفت

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1081179126735662632004-04-05T20:02:00.000+04:302004-04-05T20:05:45.123+04:30

در کمینگه عمر است مکر عالم پیر...

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1081096145199158372004-04-04T20:59:00.000+04:302004-04-04T21:02:42.466+04:30

"انگیزه های قوی!" انگیزه ی درس خواندن:ترس از بیکاری انگیزه ی ازدواج کردن و بچه دار شدن:ترس از تنهایی و کهنسالی بدون یاور انگیزه ی روی آوردن به ادیان:ترس از پوچی انگیزه ی زیستن:ترس از مردن! عجب!!

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1080932813895660862004-04-02T23:36:00.000+04:302004-04-02T23:40:28.840+04:30

هیچ می دانستی؟ هیچ می دانستی... هیچ می دانستی... هیچ می دانستی... هیچ می دانستی... کاش می دانستی. کاش نمی دانستم.

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1080753788395981382004-03-31T21:53:00.000+04:302004-03-31T21:56:43.000+04:30

چه مي شود كرد با اين ميل ديوانه وار چه مي شود كرد به آغوشي كه در بر بگيردت، سخت، چون بازوان سنگي مجسمه هاي ميدانگاه و بر گونه ات زمزمه وار نفس بكشد: دوستت ميدارم… دوستت ميدارم… يا با شانه هايت كه تنها در زير آوار رايحه هاي گمشده در امتداد قلبت گود مي روند… چه مي شود كرد اگر چشمهايت در آينه حقيقت ندارند ويا آينه ها هرگز در آغوش نمي كشند…

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1080371688356159282004-03-27T11:44:00.000+04:302004-03-27T11:48:14.623+04:30

من:ببخشید که ما اینقدر اذیتتون می کنیم!! اقتضای طبیعتمونه... طرف:!!!!!!!!!!!!!!!! من:مممم.... یعنی اقتضای سن مونه، منظورم بود!(عذر بدتر از گناه که می گن اینه؟:) )

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1079965069647313752004-03-22T18:47:00.000+04:302004-03-22T18:51:09.670+04:30

از تخت بر خاستی عریان و بلند بالا... چیزی رخ داده است. لطیفه ای در من سخت می شود.شبیه به جوانه های سرما زده از بارش برفی نا بهنگام در آستانه ی بهار.همانطور که خشک می شوند،رنگ می بازند و می ریزند... به همین آرامی که شب بخوابم و صبح بر خیزم و به برف باریده نگاه کنم که نرم، همه چیز را پوشانده،سبک، سفید و سرد. می دانی...ما انسانها معمولا متوجه روند تغییرات خویش نمی شویم.شاید چیزی که ما را پس از

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1076343573976345372004-02-09T19:48:00.000+03:302004-02-09T19:51:59.326+03:30

فكرشو بكنين يه دوست،يا شايدم يه فرزند،...( يكي كه باهاش بيشتر از بقيه سر و كار دارين،كسي كه اگه داره يه اشتباهي مي كنه نمي تونين همين جوري بشينين و بگين گور باباش!)دور و بر خودتون دارين... داشتم با خودم فكر مي كردم چرا نصيحت شنيدن برام دلپذير نيست،تو ذهنم شبيه سازي مي كردم كه اگه خودم يه مادر بودم و دخترم به حرفام گوش نمي كرد علتش چي مي تونست باشه. مي خواستم ببينم واقعا پدر مادر ها در مورد

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1076088644752870872004-02-06T21:00:00.000+03:302004-02-06T21:03:05.233+03:30

دير آمده اي. همه ي سبزينه ها در رخوت ماهتاب، زرد شده اند و همه ي سيبها بر شاخه هاي فرو شكسته، چروكيده اند. ديگر هلهله ي آب بر گرد ريشه هامان دست برگي را به سماع بر نمي دارد، نه حتي دميدن باد در چار راه شاخه ها و نه شادماني بيرنگ سحرگاهان در جشن فسرده مان. دير آمده اي، ولي زينهار...باغبان پير، رؤياي گرمي دستانت به تابستان داغ را به اشكهاي آسيمه بر مياشوب...

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1075759528118507252004-02-03T01:24:00.000+03:302004-02-03T01:37:43.903+03:30

سفر هاي دور سفر هاي چارگانه بر گرد هستي هستي‏‎ ِ دور... چلچله ها را با بهار انار را با زمستان رنگها را با تابستان رگبار ها را با پاييز... زندگي را با آسمان و مرگ را با زمين به سفر بر خاسته ام. آسمان را با چلچله ها در بهار زمين را با انار در زمستان... هستي را به سفر بر خاسته ام، در خويشتن خويش هستي ِ نزديك را...

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1075492947027976822004-01-30T23:06:00.000+03:302004-01-30T23:34:38.763+03:30

مي بيني... حكايت غريبيست! شده ام يك راديكال آزاد... با حافظ: همايي چون تو عاليقدر و حرص استخوان تا كي دريغ آن سايه ي همت كه بر نااهل افكندي از چار چيز مگذر، گر عاقلي و زيرك امن و شراب بيغش،معشوق و جاي خالي(!!!) بسيار خوب.با زندگي منقبض برخورد نخواهم كرد.اين هم حرفيست... راهيست كه اميدوارم به تركستان نباشد. اشتباه هم خواهي كرد،قطعا. دكتر هروي: تا وقتي ازت چيزي نپرسيدن، حرف نزن دختر جان!

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1074761683808044282004-01-22T12:23:00.000+03:302004-01-22T12:26:43.640+03:30

اي كاش هر لحظه از زندگي در همان لحظه تمام مي شد. هر آن براي همان آن...بي هيچ دنباله اي،هيچ اثري،نشانه اي ... انگار كه هيچ وقت رخ نداده و زندگي آنوقت لحظه به لحظه،نو مي شد. مي شدم دختركي تازه سال كه با هر نفس تمامي هستي برايش «رخ مي دهد».تمامي زندگي به اين پيچيدگي در خدمت تو ...با هر معادله اي كه خواستي به جواب برس و تازه به جواب هم نرسيدي، نرسيدي.اينقدر مهلت هر چشم بر هم زدن كوتاه است كه مساله

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1073633789666926132004-01-09T11:05:00.000+03:302004-01-09T11:08:12.733+03:30

چه خبر داريم از ناگفته هاي يكدگر؟ از چشمها كه از تلاقي هم مي گريزند، و لبخند ها كه بر بغضهاي فروخفته مي شكوفند... چه خبر از هياهوي باد و سركشي موج به سكوت درخشان بامداد... «دختران اميد تنگ در دشت بيكران و آرزوهاي بيكران در خلق هاي تنگ...» گاهي فكر مي كنم زندگي ما يك اشتباه بزرگ است كه مدام مي كوشيم هر جزء كوچك از آن به نتيجه اي درست منتهي شود و همواره برآيند آن همان اشتباه بزرگ خواهد بود!

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1073026044464978082004-01-02T10:16:00.000+03:302004-01-02T10:18:58.110+03:30

1) حقا كزين غمان برسد مژده ي امان... 2) ميگه: اي بابا... ديگه بالاتر از سياهي كه رنگي نيست!... - مي دوني؟ خطر اصلي اينه كه آدم روح و مغزش سرويس بشه! وگرنه كه.... 3) دو صد گفته چون نيم كردار نيست...خانم! باز گفتار اقلا يه درجه عملي تره، فكرشو بكن مدام در حال فكر كردن به راه حل مشكلاتت باشي و تمام راه حلهاي ممكن رو تنها توي ذهنت دوره كني و نتيجه بگيري، بي آنكه هيچ كدوم رو واقعا در جهان

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1072431472336032002003-12-26T13:03:00.001+03:302003-12-27T17:23:37.903+03:30

1) همه چيز را در زندگي هر روزه مان به نا خود آگاهمان منتقل مي كنيم. روند زيستنمان به گونه ايست كه همه چيز به سمت كاهش تفكر و كاهش انديشه در قبال اعمالي كه انجام مي دهيم يا كلماتي كه بر زبان مي رانيم پيش مي رود. انگار تمايل ما به default ساختن زندگي، تمامي ندارد! گاهي كه برادرم منو مي رسونه دانشگاه،وقتي نزديك دانشگاه مي شيم ناخود آگاه دستم ميره به طرف كيفم تا كرايه شو بدم!!!!! 2) اين

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1071838142013870152003-12-19T16:16:00.000+03:302003-12-19T16:20:17.390+03:30

1) ايزد ما وسوسه ي عاشقي از تو پذيرد نپذيرد نماز... 2) «...يه نقطه ضعف گنده داشته باشي،اون اينه كه اينقدر به راحتي در مورد ديگران قضاوت مي كني،خودتو پيغمبر خدا فرض كردي و بقيه رو از دم كافر حربي!! دوميشم اينه كه نمي فهمي با هر كس بايد با توجه به مدل شخصيتي خاص اون ادم رفتار كرد تا جواب بگيري.يه رفار قالب زده شده واسه همهي آدما به نتايج متفاوتي مي رسه... و در نهايت مي دوني؟ لجبازي بدترين خصلت

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1071523784722769692003-12-16T00:58:00.000+03:302003-12-16T01:00:55.640+03:30

1) گاهي راه بازگشت، مشخص است. مي دانيم. مي دانيم... ولي نمي توانيم. فلسفه ي اين ناتواني به گمانم در درون ما، به تغييري كه در درون ما حاصل شده است بر مي گردد. چيزي در وجود ما تغيير مي كند.رخداد ها ما را به تلاطم مي كشانند و از پس اين طوفانها چه چيزها كه از اعماق اين روح ظاهر نمي شود. چيزي تغيير مي كند،مي شكند يا بيرنگ مي شود...نمي دانم چيست،ولي اينگونه است كه ديگر ما را ياراي بازگشت نخواهد بود.

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1071131314374401982003-12-11T11:40:00.000+03:302003-12-11T11:59:39.216+03:30

به خط و خال گدايان مده خزينه ي دل به دست شاه وشي ده كه محترم دارد... حافظ 1)همه كسي را مي توان در آغوش كشيد!چه كسي مي داند كه در پس ذهن چه چيزي را مي پروري؟چه كسي مي تواند بفهمد دستي را كه به مهر مي فشاري در انديشه ي چيست؟و يا حتي انديشه ي كيست؟! تنها يك لحظه به نظرم رسيد كه رذالت چقدر آسان است... 2)نخست موعظه ي پير صحبت اين حرف است: كه از مصاحب ناجنس احتراز كنيد، از موزائيكهاي لق شده ي پياده

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1070616487911249742003-12-05T12:55:00.000+03:302003-12-05T12:59:04.936+03:30

1) چطور اعتماد مي كنيم به چشم هايمان ما كه ناظر بوده ايم به دستهايي كه ترديد مي كنند، پلك هايي كه فرو بسته مي شوند، قلب هايي كه گشوده مي شوند و زبانهايي كه به كام بي حوصله مي شوند، رازهاي سر به مهر را... 2) يكي ديگر هم در شرف جداييست... يكي ديگر از دوستانم كه تازه ازدواج كرده بود در حال جدا شدن است. واقعا نميدانم قرار است چه به سر ما بيايد؟؟ تا كي آوار حماقت هزار نسل ايراني زندگي ها را تباه

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1070141631872992352003-11-30T01:02:00.000+03:302003-11-30T02:33:27.356+03:30

1 خيلي چيزها از لحاظ منطقي درست هستند ولي آدم نسبت به آنها صرفا حس خوبي ندارد،مثل بخش عظيمي از روابط انساني...كه عليرغم اينكه دليلي محكمه پسند! در آنها براي عملي ارائه مي شودولي چندان تفاوتي در اصل قضيه حاصل نمي شود چون به تدريج طرفين دل چركين مي شوند و اين خود دليلي ست در حد كفايت. بطور كلي دلايل،هميشه بر منطق ها استوارند...منطق هاي نا كار آمد در هياهوي احساسات انساني. 2 دو نكته ي نسبتا بي

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1069924716339149312003-11-27T12:47:00.000+03:302003-11-27T12:49:22.983+03:30

آسمان كشتي ارباب هنر مي شكند تكيه آن به كه بر اين بحر معلق نكنيم... خواستم باز شروع كنم،كمي كه براي خودم مرور كردم ديدم چيزي ته دلم پنهان شده.دقيقتر شدم...چيزي شبيه به نوري،گرمايي...نمي دانم شايد بشود گفت اميدي پنهان. اولش كمي سخت بود.عادت كرده بودم كه هر رخدادي را پيشاپيش در ذهنم مجسم كنم،آنوقت بود كه ديگر نمي شد با بي خيالي خاص بيست سالگي پيش رفت.همه چيزي زير يك پوشش بيرنگ اما ضخيم

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1069537327083970442003-11-23T01:04:00.000+03:302003-11-23T01:13:27.733+03:30

نيمروز ساكت يك روز پائيزي را به خاطر بسپار. نشسته اي در اتاقت و خورشيد روي صورتت بازي مي كند.مي آيد ،مي رود،مي خندد و در سكوت نظاره گر كلماتي ست كه بر سطور پاك مي نگاري. آرامش است كه در آبي تند آسمان مي دود،بر سپيدي ابرها خنده كنان مي جهد و دست در گردن خورشيد، با آفتاب ملس پائيزي در همه جاي هستي پخش مي شود. شايد زندگي ما همين است. همين لحظات سكوت كه به آرامشي ژرف به بار نشسته،بي آنكه هيچ دغدغه

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1069299239548917782003-11-20T06:54:00.000+03:302003-11-20T07:04:35.530+03:30

1) «ما با كلام به چيزي مي رسيم فراتر از واقعيت، ولي افسوس كه فراتر از واقعيت را نمي توانيم زندگي كنيم» بيژن جلالي 2) بايد خاك گلدانم را عوض كنم.مدتي ست كه خاكش ديگر شسته شده و اين روزها گياهم را به ضرب كودهاي سنتزي كه در آب حل مي كنم،سرپا نگاه داشته ام.حوصله نمي كنم كه خاكش را عوض كنم و آن را در گلداني بزرگتر بكارم... حكايت زندگي ماست؛تهي از شادي ها و نيازهاي طبيعي كه حوصله نمي كنيم براي

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1069098955311571742003-11-17T23:23:00.000+03:302003-11-17T23:26:28.640+03:30

كسي دلش يك «موتاسيون» نمي خواد؟ يك توالي ژني پر از اسيد هاي نوكلئيك؛ گيريم كه جهش هم يافته باشه، چه ايرادي داره! كسي دلش يه توالي جهش يافته نمي خواد؟ چرا از جهش مي ترسيد؟ كلي تنوع ايجاد مي كنه! شايد واقعا به درد دنيا بخوره، هر جهش يافته اي كه ويروس ايدز نيست!! من سرشارم از پروتئينهاي بالقوه مي تونم تو يه سلول كه هيچي،تو يه بدن غوغا به پا كنم! اصلا شايد يه دارو باشم! چرا مي ترسيد؟ هر جهش

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1067712653181444032003-11-01T22:20:00.000+03:302003-11-01T22:21:04.793+03:30

از دشمنان برند شكايت به دوستان چون دوست، دشمن است شكايت كجا بريم؟ ...

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1067224546835364772003-10-27T06:40:00.000+03:302003-10-27T06:47:07.340+03:30

«آنان كه خاك را به نظر كيميا كنند آيا بود كه گوشه ي چشمي به ما كنند...» يادش به خير.... پاييز با آن طوفان رنگ ها كه غوغا در ديده مي كند و اينك باران.

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1067110187881325142003-10-25T22:59:00.000+03:302003-10-25T23:01:20.826+03:30

همين امشب حسش كرده ام...هنوز تر و تازه،جلوي چشمم تكان تكان مي خورد. داشتم با خودم حرف مي زدم،از آن دست حرفهايي كه وقتي تنها باشي با خودت مي زني . داشتم به اصطلاح بلند بلند فكر مي كردم،در باره ي همه چيز...از جبر محيطي گرفته تا انسان هايي كه اطرافم مي پلكند و حرفهايي كه ناگفته ،قورت داده مي شوند! از همين غر هايي كه به كسي نمي شود زد چون هيچ كس در آن دخيل نبوده جز خودت و بلاخره تمام تفكرات و حرفها

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1066939149679903792003-10-23T23:26:00.000+03:302003-10-23T23:32:00.626+03:30

سرم خوش است و به بانگ بلند مي گويم: حيفم اومد اين رو منتقل نكنم...اينقدر يهو سبكي عجيبي به جانم ريخت كه نمي تونستم روي صندلي بند شم! هي اين يارو استاده حرف زد،حرف زد، ديدم نه. انگار نميشه واقعا. يه چيزي تو وجودم داشت مي جوشيد. زدم بيرون. از پله ها اومدم پايين رفتم بيرون ساختمون ايستادم. آسمون آبي آبي بود و خورشيد هم اون وسط جولان مي داد.باد مي اومد.دانشكده ساكت يود، فقط برگاي درختا تكون مي

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1066770473400367472003-10-22T00:30:00.000+03:302003-10-22T00:39:28.760+03:30

اين شبهاي سرد را مگر چقدر مي بايد گريست كه هنوز كه هنوزه اشكها را بر پهنه ي يخ زده ي كهكشان پاياني نيست؟ چقدر مگر به بيراهه رفته ايم كه اينجا اشكهاي گرم ما نيامده، به ناودان چشم قنديل مي شوند؟ چقدر... تو نيز در آن ساليان دور گريسته بودي مگر كه هنوز دلخستگان تنها ستارگان سرد را تا به صبح شماره مي كنند؟؟

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1066618554609305212003-10-20T06:24:00.000+03:302003-10-20T06:33:00.183+03:30

براي تك تك بازيگران كه مي آيند، مهرورزي را بازي مي كنند و ماييم كه بازي مي خوريم، هميشه، نقش خويش را به كناري مي نهيم و في البداهه بازي مي كنيم. براي تك تك بازيگران كه مي روند، انگار كه هيچ وقت صحنه اي نبوده است و چشمان بازيگري كه رفتن ايشان را به اشك نشسته باشد... ××× اشتباه مي كنيم. بالاتر از سياهي هزاران رنگ نشسته اند به انتظار شهود خويش. اشتباه مي كنيم...

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1066422551530363722003-10-17T23:58:00.000+03:302003-10-17T23:59:57.960+03:30

مي بايست چيز زيادي به پايان دهه ي سوم از زندگي اش باقي نمانده باشد،ولي بچه هايش خردسالند،از اين رو سنش كمتر مي نمايد. اينبار كه رفتم دريا را به او تحويل بدهم صدايش را از پشت برگهاي پهن و در هم پيچ خورده ي پاپيتال ها كه سراسر ديوار آشپز خانه را پوشانده اند شنيدم. دخترك شيرينش را به آوايي تلخ صدا مي كرد.دلم ريخت... اين زن كوچك اندام روس را هيچ وقت اينقدر غمگين نديده بودم. اينقدر كه

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1066170595819098822003-10-15T01:53:00.000+03:302003-10-15T02:17:21.730+03:30

«تو را به تو باز پس مي دهم و آنچه را كه تو نمي داني از توست براي خود بر مي دارم.» «ديگر به جستجوي تو نخواهم رفت به را ههاي دور... تو را همين جا خواهم جست در آبها در بارانها.» بيژن جلالي

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1065959642094190122003-10-12T15:23:00.000+03:302003-10-12T15:25:26.366+03:30

قضيه رو 3mp كردم رفت پي كارش! ظاهرا زندگي واسه چس ناله هاي ما وقتي نداره كه بذاره وگرنه اگه به خودم بود كه همه چي تعطيل بود.مگه نه؟ يه دوره اي از زندگيم شده يه منحني كه داره آروم آروم به محور فراموشي مجانب ميشه. هيچ وقت مماس نخواهد شد،درسته. ولي اينقدر كوچيك ميشه كه ميل به صفر مي كنه. فقط واي به لحظه اي كه اين 3mp در اثر جرقه اي آشنا دوباره تو سرم play بشه، اونوقته كه انگار نه

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1065109499107710262003-10-02T19:14:00.000+03:302003-10-02T19:17:27.310+03:30

سلام خرابی از حد گذشته... گويا همتا به غمنامه بدل شده است...زياد تمايلی ندارم غمهايم را بنگارم ولی ناگزير، دوره ی غم برقرار است هنوز. شايد روزی سرخوشی ام را باز يابم... بايد بار و بنه را بست. دهم مهرماه هشتاد و دو

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1064697014813064432003-09-28T00:38:00.000+03:302003-09-28T00:40:54.270+03:30

شعر سكوت را سر خواهي كشيد جرعه جرعه شوكران سكوت را. جرعه جرعه جرعه مرگ را.

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1064567341691067002003-09-26T12:39:00.000+03:302003-09-26T19:51:18.373+03:30

شايد دليل اين كه در تطابق با زندگي اينقدر متحمل درد مي شويم اين است كه ابعاد زندگي از مرزهاي تحمل و طاقت انساني بسيار فراتر است و اينگونه است كه هر چه مي كوشيم كمتر رنج ببريم يا از چيزي شگفت زده شويم،باز هم چيزي دردناك تر و رخدادي شگفت تر بر ما خواهد گذشت...

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1064566901692130142003-09-26T12:31:00.000+03:302003-09-26T12:31:41.866+03:30

بيژن جلالي بايد وانمود كنم كه ما هستيم كه مي رويم و مي اييم و مي گوييم بايد چنين بنماييم كه ما خودمان هستيم كه وانمود مي كنيم رفتن و امدن و گفتنمان را…

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1064235798772914352003-09-22T16:31:00.000+03:302003-09-22T16:34:52.373+03:30

سلام بر مهرگان....

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1064041266609666872003-09-20T11:26:00.000+04:302003-09-20T11:31:47.250+04:30

اگر محفوظ باشد از بلا عشق خوشا عشق و خوشا عشق و خوشا عشق اخوان

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1063548216940391992003-09-14T18:33:00.000+04:302003-09-14T18:33:36.846+04:30

سلام بر مهتاب به ساربان دشتهاي پست به رهنورد قله هاي دور سلام... به سيل نور كه بر قلبهاي خسته از كشاكش غمين روز هاي سرد نويد رسته گي ست، نشان جاودان مهر بسته گي ست. سلام... درخشش ات مدام.

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1063189363441496332003-09-10T14:52:00.000+04:302003-09-10T14:52:43.433+04:30

سلام به قول قره قوروت اينجا ياسوج است و خوش به حال آنجلينا جولي!! شنبه بر مي گردم ، اگه تو راه نخبگان مملكت رو نفرستن ته دره!! فعلا.

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1063056178310655692003-09-09T01:52:00.000+04:302003-09-09T02:00:51.023+04:30

همه چيز آييني دارد، حتي تشرف به هيئت بدكارگان. صبحگاه، گيسوان باكرگي ام را چيده ام. شامگاه، پايه اش خواهم نهاد.

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1062956822953847392003-09-07T22:17:00.000+04:302003-09-07T22:17:02.803+04:30

ماييم لعبتان تو! پيش از آنكه به دستها و پاهايمان نخهاي نامرئي را بر بندي فراموش كردي پر كني كاسه سر هامان را از خرده كاغذهاي رنگارنگ، بدنهايمان را از كاه، و بر دهانهامان بر دوزي طرح گنگ يك لبخند را. هنوز فكر مي كنيم، هنوز درد مي كشيم، هنوز حرف مي زنيم، و اين است كه ديگر كاري چندان از نخهاي نامرئي ساخته نيست.

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1062618674537153322003-09-04T00:21:00.000+04:302003-09-04T00:21:14.553+04:30

چقدر خُرد! بر آن لبه ي سنگي رد سپيد ناخنهايت را بر دستان تبدارت مرور مي كني و به خاطر مي آوري ام، رجز خوانان. پاهايت را در هم پيچيده اي، طوفان درد سهمگين تر است مگر از طوفان عشق من كه تو را مي شكفت؟ كمر خم كرده اي، سر فرو برده اي، و اشك مي ريزي به پهناي دستانت. عشق ما، همه آزاديست! بندي ات نساخته ام به شلاق كلام حتي، گوشهايت هماره فرمانرواي ملك خويش بوده اند... و ناگهان پا سفت كرده

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1062529447390720322003-09-02T23:34:00.000+04:302003-09-04T00:28:50.246+04:30

جشنواره ي جهاني سنتور از اول تا چهارم سپتامبر (پنجشنبه ي همين هفته) در فرهنگسراي نياوران داير مي باشد. از دستش ندهيد،بي نظير است.

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1062405643374026262003-09-01T13:10:00.000+04:302003-09-01T13:10:43.250+04:30

بزرگداشت زنده ياد مهدي اخوان ثالث.

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1062111715694775992003-08-29T03:31:00.000+04:302003-08-29T03:31:55.580+04:30

: جاي جاي تنم پر است از زخم، نگاههايم همه آلوده، -به لحظاتي دروغين- و اين مرا آزار نمي دهد، چندان كه اشكها جاري شوند. تنش بر آغوشم داغ خورده، خاطره ي دستانم، هنوز حجم اوست، و اين مرا آزار نمي دهد، چندان كه اشكها جاري شوند. غرقه در رگهايم، براي زنده ماندن، مذبوحانه سر بر مي كند. طعم پلشتي دام حضورش، كامم را تلخ كرده، و اين مرا آزار نمي دهد، چندان كه اشكها جاري شوند. طوفان هاي زمان نيز، شايد،

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1062108760913899532003-08-29T02:42:00.000+04:302003-08-29T02:42:40.943+04:30

چه چيز مرا آزار مي دهد؟ مانند اينكه، چه چيز به زندگي من معنا مي دهد... و پاسخي در خور از اين دست كه حتي نمي توان آن را يافت، از لا به لاي انبوه خاطرات هنوز دفن نشده، و هنوز تر، به خيسي جنازه اي سرد. چه چيز مرا آزار مي دهد؟ چه چيز؟ -هيچ چيز. شايد تنها رؤياي روزگاري مسلم، كه من از وراي توانمندي به ناتواني ات خيره شده ام و چشمهايت -همانها كه با من فريبكار بوده اند- مستاصل، در يك نظر مرور مي كنند

hdamtafdnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3939262.post-1061574914313524602003-08-22T22:25:00.000+04:302003-08-23T20:12:06.110+04:30

رفقا مي دونيد؟ما آدما خيال مي كنيم همه ي اتفاقات تنها براي بقيه رخ ميده. انگار زندگي بقيه ي آدما يه فيلمه كه براي ما گذاشتن تا تماشاش كنيم و بهش بخنديم، براشون ناراحت بشيم يا حس بگيرتمون و حتي گريه كنيم. و در عين حال مدام به خودمون گوشزد كنيم كه اينا فقط براي اون هنر پيشه ها رخ داده و براي خودمون رخ نداده، پس زياد هم جاي نگراني نيست... بيخيال! يكي نيست بر گرده به خودمون بگه: احمق! تو خودت

hdamtafdnoreply@blogger.com